Monica Seles

Pierwsze zwycięstwo w Wielkim Szlemie (1990)

Rok zaczęła odkąd porażek w początkowych rundach. przełom nastąpił w ciągu wielkiej imprezy w Miami, dokąd Seles odprawiła bez straty lufa wszystkie rywalki. Zaczęła się jej wspaniała sesja egzaminacyjna 37 kolejnych zwycięstw. W tym czasie święciła własny pierwotny wielkoszlemowy tryumf na ziemnych kortach im. Rolanda Garrosa. Bez większych trudności odprawiała przeciwniczki, ażeby w finale natknąć się ze swoją przyszłą największą rywalką – Graf. Pokonała ją w dwóch setach.

Wygrana we French Open
Monica Seles-Steffi Graf 7/6(6) 6/4
Antwerpia, 1999

Była niepokonana odkąd marca do lipca, jak w ćwierćfinale Wimbledonu uległa Zinie Garrison (3:6, 6:3, 9:7). odkąd tego czasu wygrała wciąż turniej w los Angeles. Na US Open uległa 81. wg WTA Lindzie Ferrando. Wygrała wciąż mistrzostwa Kalifornii.

Zakwalifikowała się do Masters. Odprawiła Barbarę Paulus, katafalk Joe Fernández i Arantxę Sąnchez Vicario. W finale pokonała Gabrielę Sabatini (6:4, 5:7, 3:6, 6:4, 6:2) Był owo pierwotny 5-setowy walka odkąd 98 lat w tenisie kobiecym.

Wygrana w Turnieju Mistrzyń
Monica Seles- Gabriela Sabatini 6:4,5:7,3:6,6:4,6:2
Antwerpia, 1999

Rok 1990 zakończyła na drugim miejscu na świecie, zbytnio Graf.

Lata 1991–1992 owo era największych sukcesów Moniki Seles. W 1991 wygrała 10 turniejów, w dalszych sześciu docierała do finału; żadnego występu turniejowego nie zakończyła uprzednio aniżeli w finale. także w 1991, jako i w 1992 wygrywała po trzy turnieje wielkoszlemowe – Australian Open, French Open i US Open; nie udało się jej odnieść końcowego zwycięstwa na Wimbledonie, tymczasem powinno się zaznaczyć, iż ze startu w 1991 zrezygnowała, zaś dwanaście miesięcy odkąd tego czasu dotarła do finału (ulegając Graf). 18 marca 1991 awansowała po razu jednego pierwotny na pozycję liderki rankingu światowego, zajmując pozycja swojej głównej rywalki Graf; miała aktualnie 17 lat i trzy miesiące i była najmłodszą liderką listy WTA Tour w historii; w 1997 wynik ten poprawiła Szwajcarka Martina Hingis, obejmując zachowanie w rankingu w wieku 16 lat i 6 miesięcy. niedobór na Wimbledonie 1991 kosztowała Seles utratę na treściwie pozycji liderki, tymczasem kolejny wygrana wielkoszlemowy (US Open) dał jej powtórny awans; tym pospołu pozostawała liderką wciąż do czerwca 1993. mało tego turniejów wielkoszlemowych wygrywała kolejne turnieje, osiągając już w 1992 liczbę 25 triumfów.

Także start sezonu 1993 był na rzecz Seles udany, zapowiadając kontynuację dominacji w tenisowych rozgrywkach kobiet. Seles wygrała po razu jednego trzecia część z plus zła strona Australian Open (pokonała w finale apiać Graf), triumfowała podobnie w Chicago. ze względu na infekcję wirusową zrezygnowała wczesną wiosną z kilku startów (m.in. w wielkich turniejach w Indian Wells i Key Biscaine) i powróciła na korty w kwietniu 1993 w Hamburgu. Na turnieju w Hamburgu doszło do zdarzenia, które nieoczekiwanie przerwało jej karierę; 30 kwietnia w trakcie ćwierćfinałowego pojedynku z Bułgarką Magdaleną Malejewą Seles została zaatakowana nożem przez niemieckiego szaleńca, 38-letniego Guntera Parche. Sprawca tłumaczył się pragnieniem powrotu na zupa pozycja na świecie Steffi Graf i swoim uczuciem na rzecz niemieckiej tenisistki; raczej łagodne potraktowanie Parchego (uznano go zbytnio niepoczytalnego i poddano dwuletniej obserwacji psychiatrycznej) sprawiło, iż odkąd tego czasu Seles konsekwentnie odmawiała startu w Niemczech, rezygnując nawet z udziału w turnieju Masters. poza tym wypadek ten spowodował większe zwrócenie uwagi na kwestię ochrony zawodników.

Atak nożownika pozostawił przy zawodniczki ślady nie z trudem fizyczne. Seles obawiała się powieść się na kort i zawiesiła karierę sportową. przez pewien godzina wydawało się, iż do tenisa już nie powróci; w tym czasie przyjęła narodowość amerykańskie (17 maja 1994). W styczniu 1994 wypadła w czołowej dziesiątki rankingu światowego, zaś zaraz jej imię rodowa w ogóle zniknęło z klasyfikacji. W 1995 udało się jej jakkolwiek powrócić do sportu; początkowo wystąpiła w meczu pokazowym z weteranką Navrátilovą (która sama zakończyła karierę kilka miesięcy wcześniej, chociaż odkąd tego czasu do tenisa powróciła), zaś w sierpniu 1995 po razu jednego pierwotny po zamachu wystąpiła w turnieju. start ten – w otwartych mistrzostwach Kanady w Toronto – okazał się sukcesem, Seles odnosiła błyskawiczne zwycięstwa powyżej czołowymi zawodniczkami, m.in. Anke Huber i Gabrielą Sabatini; w finale Amanda Coetzer zdołała urwać rekonwalescentce Seles zaledwie jednego gema. zrzeszenie WTA przyznała Seles specjalny ranking – pozycję współliderki, wynikającą co tchu zajmowanego w chwili ataku w Hamburgu. We wrześniu 1995 zawodniczka dotarła do finału wielkoszlemowego US Open, dokąd poniekąd na nieszczęście przegrała spotkanie z Graf.

W kolejnych latach nie odzyskała już dominującej pozycji, jaką miała przed 1993, tymczasem regularnie należała do czołówki światowej; wygrała nawet własny dziewiąty turniej wielkoszlemowy, Australian Open 1996, korzystając z nieobecności liderki WTA Tour Graf (w finale pokonała Niemkę Huber). Wygrywała dalsze turnieje, była w finałach US Open 1996 i French Open 1998; zaraz przyszło jej rywalizować z kolejnym pokoleniem zawodniczek – Hingis, Davenport, siostrami Venus i Sereną Williams. Na igrzyskach olimpijskich w Sydney w 2000 zdobyła brąz medal w grze pojedynczej. W czołowej dziesiątce utrzymała się do 2002, kończąc kolejne lata na następujących pozycjach – 1996 nr 2, 1997 nr 5, 1998 nr 6, 1999 nr 6, 2000 nr 4, 2001 nr 10, 2002 nr 7. Jej starty często ograniczały kontuzje, w 2003 znaczny traumatyzm stopy wyłączył ją z gry na długi czas. Nie doszło do planowanego powrotu na wiosnę 2004, tymczasem Seles nie zdecydowała się na wykonanie kariery; w lutym 2005 wystąpiła w dwóch meczach pokazowych z Navrátilovą w Nowej Zelandii i chociaż oba mecze przegrała (ze znacznie starszą rywalką), wciąż pozostaje realna przypadek na jej powrót do zawodowego tenisa.

Jako reprezentantka Stany Zjednoczone występowała w meczach Pucharu Federacji; przyczyniła się do końcowych sukcesów Amerykanek w 1996, 1999 i 2000.

Monica Seles uchodzi zbytnio prekursorkę siłowego stylu gry, który zapanował na kortach światowych wobec mat XX wieku, po erze Graf, Navrátilovej i Evert. szlachetny równy gry Seles polega na potężnych oburęcznych zagraniach także bekhendowych, jako i forhendowych, wspieranych charakterystycznym głośnym stękaniem. Tenisistka unika raczej gry wolejem, specjalizując się w grze z głębi kortu; jest leworęczna, co wobec jej oburęcznych zagraniach ma sens przeważnie wobec serwisie. Po przerwie spowodowanej atakiem zamachowca nie odzyskała dawnej szybkości w pracy nóg, z racji czego była częściej zmuszana do obronnych jednoręcznych zagrań.

Ciekawostkę stanowi fakt, iż kilka rywalek Seles głośno protestowało przeciwko wydawanym przez nią w czasie gry dźwięków, twierdząc, iż im owo przeszkadza w koncentracji. W gronie tym ówczesny m.in. Francuzka Nathalie Tauziat i Bułgarka Katerina Malejewa.

Jednak ogół wskazuje na to, iż wielka Słońce kobiecego tenisa pierwszej połowy lat 90. wróci w przyszłym sezonie na korty. Zawodniczka w prawdzie 2 grudnia skończyła już 34 lata, tymczasem zadeklarowała, iż poważnie rozważa grę w kilku turniejach z cyklu WTA Tour.

– jeszcze kocham grać. owo się w żadnym wypadku nie zmieniło – powiedziała była numer jeden żeńskich rozgrywek – owo jedna z rzeczy, które wiem na pewno. Dodała także, iż ogromną inspiracją był na rzecz niej powrót do gry po urodzeniu dziecka jej rodaczki, Lindsay Davenport. Sukcesy koleżanki utwierdziły Seles w przekonaniu, iż należałoby spróbować. – wygrana Lindsay jest niesamowity.